АПЛА.MK Преземањето авторски текстови е казниво со закон. Преземањето на авторски содржини (текстови и фотографии) од оваа страница е дозволено само делумно и со ставање хиперлинк до содржината што се цитира.
ПО ДВАЕСЕТ ГОДИНИ ТРОПАЊЕ ПО ВРАТИ се реши проблемот со станот полн со отпад во населбата "Стара Болница" во Битола, реакција на Љубица Стерјева станар во зградата која проблемите на станарите храбро ги споделуваше и со нашиот портал АПЛА. Последниот аларм пред да се исчисти станот беше јавната реакција дека станот зоврива со глувци од напуштениот и полн со ѓубре простор. Реакцијата на Стерјева ви ја пренесуваме во целост.
---Дваесет години тропавме на врати.
Институции, канцеларии, шалтери, комисии.
Секој пат со истото, едноставно барање – да се реши проблемот со стан полн со отпад во нашата зграда во Стара болница во Битола.
Дваесет години слушавме слични одговори. Дека има „надлежна институција“. Дека некој друг треба да постапи. Дека предметот е во процедура.
Со тек на време, јасно ко ден ни стана нешто друго: кај нас секогаш има надлежни, но уште почесто – никој не се чувствува навистина одговорен.
А проблемот беше тука, пред нашите врати.
Сите го гледаа, а ние станарите секојдневно го имавме истиот мирис во носот – нечистотија, распаѓање, ризик за здравјето и чувство дека нешто што е очигледно за сите, со години се оттурнува на страна.
Колку и да изгледаше дека ништо не се менува, секогаш имаше некој од станарите што повторно ќе се јави, повторно ќе праша, повторно ќе поднесе барање. Некој што нема да дозволи проблемот да се заборави.
Таа тивка, но тврдоглава упорност беше најсилниот притисок.
Станот полн со отпад не беше само нечистотија.
Со тек на време стана симбол на една поширока навика – да се гледа на другата страна и да се надева дека некој друг ќе се справи со проблемот.
Во тие дваесет години соседите се менуваа, децата растеа, некои луѓе се иселија, други се откажаа.
Искрено, имаше моменти кога и ние се прашувавме дали вреди толку долго да се турка една иста приказна.
Но секогаш кога ќе се појавеше нова надеж, нова иницијатива или нова институционална врата, повторно се враќавме на истото барање: ова мора да се реши.
И конечно – се решава.
Деновиве, после две децении, станот конечно се чисти.
?Камиони со отпад излегуваат еден по еден, како да изнесуваат години наталожена негрижа, тишина и институционално одложување.
Ова не е приказна за победа над некого.
Ова е приказна за упорност.
За тоа дека кога станарите не се откажуваат, кога стамбениот сервис стои зад нив и кога проблемот постојано се потсетува дека постои – на крај мора да дојде момент кога ќе почне да се решава.
Оваа мала приказна од една зграда во Битола покажува нешто многу поголемо: понекогаш токму упорноста на обичните луѓе е она што на крај ги придвижува работите.
А после дваесет години тропање на врати, си велам – можеби најважното е што конечно една врата се отвори.
И некако си мислам… можеби сега барем малку помалку ќе смрди сето тоа што толку долго траеше...
